ZYCIORYSY DKiN 2007 new
Katarzyna Kotulska-Jóźwiak
Pracuje nad zagadnieniem naprawy nerwów obwodowych oraz mózgu i rdzenia kręgowego.

Katarzyna ma 35 lat, przygotowuje habilitację w dziedzinie neurologii. Od kilku lat prowadząc pracę badawczą w Katowicach, jest jednocześnie neurologiem dziecięcym w Warszawie. Źródłem jej największej satysfakcji jest wychowywanie dwóch małych synków Stasia i Jasia.

Moja droga zawodowa. Temat i cel moich badań
Pracę naukową rozpoczęłam jako studentka trzeciego roku medycyny, w kole naukowym przy Katedrze i Zakładzie Fizjologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Pod kierunkiem Pani Profesor dr hab. n. med. Joanny Lewin-Kowalik staraliśmy się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego uszkodzenia mózgu i rdzenia kręgowego są nieodwracalne, a takie same urazy tych samych włókien nerwowych, ale już poza mózgiem i rdzeniem kręgowym, czyli w nerwach obwodowych, można często skutecznie leczyć. Przeszczepialiśmy kawałki nerwów obwodowych do uszkodzonego mózgu i w ten sposób udawało się, w pewnym stopniu, zmusić komórki mózgu do odrostu. Zrodziło się więc pytanie, jakie czynniki w nerwach obwodowych decydują o ich zdolnościach naprawczych.
Moja praca habilitacyjna poświęcona jest właśnie zagadnieniom naprawy nerwów obwodowych. Poszukiwałam czynników, które decydują o skutecznym odroście uszkodzonych włókien nerwowych oraz sposobów skuteczniejszego leczenia urazów nerwów obwodowych. Niektóre moje badania znalazły zastosowanie w praktyce klinicznej, co stanowi dla mnie ogromne źródło satysfakcji.
Od zakończenia studiów medycznych pracę naukową łączę z pracą lekarza. Początkowo pracowałam w Klinice Neurologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach i specjalizowałam się w neurologii dorosłych. Od trzech lat pracuję w warszawskiej Klinice Neurologii i Epileptologii Centrum Zdrowia Dziecka, specjalizując się w neurologii dziecięcej. Zajmuję się badaniami nad stwardnieniem guzowatym. Jest to choroba genetyczna, która prowadzi do powstawania guzów w mózgu, sercu, nerkach, wątrobie, płucach, i innych narządach. Guzy w mózgu objawiają się zazwyczaj padaczką, stąd stwardnienie guzowate jest często przedmiotem zainteresowania neurologów. CZD to największy w Polsce ośrodek zajmujący się pacjentami ze stwardnieniem guzowatym. Mam nadzieję, że nasze badania nad mechanizmami powstawania guzów pomogą opracować metody leczenia tej wcale nierzadkiej choroby. Praca z chorymi dziećmi to trudne, często obciążające wyzwanie. Jednocześnie jest to wspaniałe, dające mnóstwo satysfakcji doświadczenie.

Czy młodzi ludzie mają przyszłość w Polsce i mogą odnosić sukcesy?
Podstawowym problemem, z którym borykają się młodzi naukowcy w Polsce są warunki finansowe. Większość musi poszukiwać dodatkowej pracy, zwykle poza działalnością naukową. Tym cenniejsze są stypendia, wspierające młodych naukowców.
Praca naukowa jest obecnie pracą zespołową. To, czy młody człowiek będzie mógł rozwijać swoje zainteresowania i realizować pomysły zależy w znacznym stopniu od kierownika i współpracowników laboratorium, czy w przypadku lekarzy – kliniki. W Polsce jest wiele ośrodków, w których prowadzone są badania na najwyższym światowym poziomie, gdzie młodzi naukowcy mogą nie tylko się szkolić, ale prowadzić własne eksperymenty. Ja miałam szczęście trafić do takiego ośrodka jeszcze na studiach. Od mojej nauczycielki, Pani Profesor Joanny Lewin-Kowalik, nauczyłam się nie tylko warsztatu, ale i etyki pracy naukowej. Życzę każdemu młodemu naukowcowi, żeby miał taką szansę.
Niewątpliwie korzystne jest zdobywanie doświadczeń w różnych laboratoriach, w kraju i za granicą. Staże zagraniczne nie tylko rozwijają umiejętności zawodowe, ale są często wspaniałym doświadczeniem życiowym, dlatego warto się o nie starać.

Miejsce kobiet w nauce i ich szansa na karierę zawodową
Rozpoczynając studia medyczne, marzyłam o badaniach nad tajemnicami mózgu. Udaje mi się więc realizować w pracy marzenia. Z drugiej strony mnóstwo satysfakcji daje mi praca w szpitalu i leczenie pacjentów. Mam nadzieję, że nadal będę mogła równolegle pracować w klinice, z dziećmi, i prowadzić badania w laboratorium. Nie jest to łatwe, ponieważ mam dwoje małych dzieci. Trzyletni Staś i Jaś, który właśnie skończył rok, są moją dumą i radością. Jak wiele kobiet, znajduję czas na pracę, na zabawę z dziećmi i na zajęcia domowe. Myślę, że właśnie konieczność dobrej organizacji rozmaitych zajęć sprawia, że kobiety bardzo dobrze odnajdują się w pracy naukowej. Potrafią planować, są dokładne, odpowiedzialne i, co bardzo istotne, zazwyczaj doskonale pracują w zespole.

Czym jest dla mnie stypendium L’Oréal Polska?
Każda nagroda cieszy, ale i zobowiązuje. Stypendium habilitacyjne to nie tylko uznanie mojej pracy, ale i wagi problemu, którym się zajmuję. To jednocześnie zobowiązanie do dalszej działalności naukowej. Stypendium L’Oréal dla Kobiet i Nauki ma dla mnie jednak także i inne, szczególne znaczenie – promuje kobiety w nauce, w której wciąż bywają niedoceniane i niezauważane. W Polsce jest wiele kobiet naukowców i jestem dumna, że zostałam w ich gronie dostrzeżona.


Powrót